Geneza „Pana Wołodyjowskiego” i uzasadnienie tytułu powieści
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Henryk Sienkiewicz w 1885 roku, na niedługo przed opublikowaniem „Potopu” musiał pogodzić się ze śmiercią ukochanej żony Marii, która od dłuższego czasu chorowała na gruźlicę. To straszne wydarzenie, a także fizyczne i psychiczne wycieńczenie spowodowane wytężonymi pracami nad drugą częścią trylogii nie powstrzymały pisarza przed dokończeniem zamierzonego przedsięwzięcia.

Już w 1887 roku, po upływie niespełna roku od wydania „Potopu”, Sienkiewicz rozpoczął przygotowania do napisania ostatniej części swojej wielkiej historycznej serii. Przez długi czas autor nie miał pomysłu na godne zakończenie trylogii. Aby uciec od gnębiących go problemów i rozterek, Sienkiewicz pod koniec 1886 roku wybrał się na wielką podróż do Konstantynopola, wcześniej dokładnie zwiedzając Bukareszt i Warnę. Fascynacja tureckim miastem, a zwłaszcza wszechobecną w nim kulturą Wschodu, a także samymi wyznawcami Islamu, naprowadziły Sienkiewicza na pewien pomysł. Autor postanowił wówczas, że kluczowym punktem najnowszej powieści będzie wielka bitwa polsko-turecka, jaka rozegrała się 11 listopada 1673 roku pod Chocimiem.

Tym samym cała trylogia miała obejmować okres 1658-1673, a ostatnia jej część skupiać się miała na czasach elekcji i władzy Jeremiego Wiśniowieckiego. Choć najpierw prace nad nową powieścią szły dość powoli, to z początkiem 1887 roku Sienkiewicz pisał już w zawrotnym tempie. Zanim jednak przystąpił do pisania poświęcił wiele godzin na przestudiowanie dokumentów historycznych w poszukiwaniu prawdziwego Wołodyjowskiego. Udało mu się odnaleźć dwóch żołnierzy o tym nazwisku. Pierwszy z nich nosił imię Michał, a drugi Jerzy. Zważywszy na fakt, iż Jerzy Wołodyjowski zginął podczas obrony Kamieńca można przypuszczać, że to on był pierwowzorem dla postaci stworzonej przez Sienkiewicza.

O szeregu metamorfoz, jakie w poszczególnych częściach trylogii przeszedł Wołodyjowski pisze Józef Osmoła w opracowaniu „Pan Wołodyjowski Henryka Sienkiewicza”:
„Postać ta na przestrzeni cyklu powieściowego przechodzi znaczną przemianę. W Ogniem i mieczem widzimy tytułowego bohatera jako czupurnego i skorego do awantur młodzika. Pewnej stateczności nabiera w Potopie, ale nadal jest figurą mającą wyraźną proweniencję komediową. W obu tych powieściach pan Michał występował w roli niefortunnego konkurenta, dość kochliwego i wrażliwego na wdzięki niewieście. (…) W trzeciej części Trylogii Jerzy Michał Wołodyjowski, zwłaszcza po kilkuletnim pożyciu z Basią, jest już doświadczonym zagończykiem, cieszy się powszechnym szacunkiem i poważaniem. Bohater jest uosobieniem rozwagi i stateczności” (J. Osmoła, Pan Wołodyjowski Henryka Sienkiewicza, Lublin 2004, s. 6-7).


Oznacz znajomych, którym może się przydać

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 


  Dowiedz się więcej
1  Charakterystyka szlachty w „Panu Wołodyjowskim”
2  Charakterystyka Basi Jeziorkowskiej
3  Charakterystyka Hessliga–Ketlinga



Komentarze
artykuł / utwór: Geneza „Pana Wołodyjowskiego” i uzasadnienie tytułu powieści







    Tagi: