Streszczenie szczegółowe „Pana Wołodyjowskiego”
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
- pułki wołoskie stojące od Dniestru, w ich składzie byli ci, którzy odeszli z obozów tureckich i wrócili na łono chrześcijaństwa,
- Kątski – najlepszy w sypaniu wałów i obsłudze armat (nauczył się tego w cudzoziemskich krajach),
- Korycki posiadający ruską i mazurską piechotę,
- hetman polny Dymitr Wiśniowiecki, dowodził lekką jazdą,
- Jędrzej Potocki – miał własne chorągwie piechoty i jazdy (kiedyś był przeciwnikiem hetmana Sobieskiego, zaś dziś jego zwolennikiem),
- Jabłonkowski – wojewoda ruski posiadający piętnaście chorągwi husarskich,
- Stefan Czarniecki – pisarz polny koronny, przed rokiem stał na czele hassy szlacheckiej po stronie króla podczas obrony Kamieńca, a dziś był w oddziałach Sobieskiego,
- słynny zbarażczyk pułkownik Skrzetuski, a wraz z nim kilku jego synów,
- Łuzicki – kasztelan podlaski,
- Gabriel Silnicki,
- Jarecki, który mimo iż całkowicie ślepy, to jednak chciał wziąć udział w walce, prowadzony przez pachołków pod ramiona miał nadzieję, że polegnie w boju,
- Motowidło, który wyrwał się z niewoli tatarskiej,
- Myśliszewski, pomimo układu zbity kijami przez janczarów w Kamieńcu,
- łucznik Muszalski, ocalał w Kamieńcu, a Wołodyjowski wysłał go z wiadomością do Baśki,
- zdziczały Ruszczyc, Snitko, Nienaszyniec, Hromyka.

Do walki stanął także Nowowiejski, który przez ostatni rok likwidował czambuły tatarskie i ścigał Lipków. Za Kryczyńskim przejechał całe Podole, po schwytaniu Adurowicza kazał go żywcem obedrzeć ze skóry.

Dziewiątego listopada 1673 roku rozpoczęły się harce. Hetman Sobieski obserwował z góry obóz Husseina – baszy. Wydał rozkaz gromadzenia rycerstwa polskiego i podejścia w nocy pod wały. Tak też się stało - pomimo ostrzału z dział żołnierzom udało się zbliżyć troszeczkę do wroga i rozpocząć rozsypywanie szańców. W tym czasie piechota przygotowywała się do ataku wręcz z janczarami. Po zdobyciu bramy przy wsparciu jazdy ogromne tłumy wroga ustąpiły i udało się wejść do bramy i zająć przez piechotę łanową okopy. Przy głównej bramie Mazurowie ścierali się z gwardią baszy, uporczywie broniącej wejścia do obozu.

W końcu udało się sforsować bramę, lecz żołnierze Sobieskiego musieli się w niej chować pod gradem kul z dział. Trwała walka na szable, noże, łopaty, drągi, kamienie, a nawet pięści. Panował niesamowity tłok. Hussein chciał zwalczyć piechotę piechurami, z kolei hetman posłał na pomoc czeladź obozową, która z Motowidłą uderzyła na janczarów. Starcie trwało kilka godzin.

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 -  - 4 -  - 5 -  - 6 -  - 7 -  - 8 -  - 9 -  - 10 -  - 11 -  - 12 -  - 13 -  - 14 -  - 15 -  - 16 -  - 17 -  - 18 -  - 19 -  - 20 -  - 21 -  - 22 -  - 23 -  - 24 -  - 25 -  - 26 -  - 27 -  - 28 -  - 29 -  - 30 -  - 31 -  - 32 -  - 33 -  - 34 - 


  Dowiedz się więcej
1  Motyw ucieczki przed oprawcą w „Panu Wołodyjowskim”
2  Problematyka „Pana Wołodyjowskiego”
3  Charakterystyka szlachty w „Panu Wołodyjowskim”



Komentarze
artykuł / utwór: Streszczenie szczegółowe „Pana Wołodyjowskiego”






    Tagi: